[ Inhoud | English | Esperanto | Vorige | Hoger | Volgende ]
Vlaanderen heeft slechts 12% autonome middelen uit eigen belastingen en heffingen. In andere federale staten is het aandeel hiervan merkelijk groter, zoals bijvoorbeeld in de Verenigde Staten waar het 77% bedraagt, Canada met 56% of Zwitserland met 79%. Anderzijds heeft Vlaanderen wel een grote uitgavenpost, waardoor de illusie kan gewekt worden dat ze een redelijk grote autonomie bezit.
Als eerste gevolg van het kleine aandeel van de autonome middelen, kan opgemerkt worden dat op deze manier Vlaanderen vrijwel geen extra opbrengsten kan genereren door een goed beleid. Een verbetering van de economie komt vooral het federale niveau ten goede. Anderzijds heeft Vlaanderen hierdoor ook geen keuze over de manier waarop ze haar beleid in de praktijk wil uitoefenen. Aangezien ze belastingen niet kan verlagen, is ze steeds verplicht te kiezen voor subsidies en toelagen, met andere woorden, meer uitgaven. Het globale gevolg is dat zonder fiscale autonomie Vlaanderen ook niet veel politieke autonomie kan uitoefenen.
Naast meer autonomie op zich, zou fiscale autonomie nog andere positieve neveneffecten kunnen opbrengen. Reeds vermeld was de vermindering in uitgaven, maar ook een vermindering van spilzucht kan verwacht worden. De overheden zijn op deze manier immers verplicht om zélf ervoor te zorgen dat de balans in evenwicht blijft.