[ Inhoud | English | Esperanto | Vorige | Hoger | Volgende ]
Rond de eeuwwisseling legde Albert du Bois de basis voor het Waalse rattachisme. Deze beweging streeft naar een aanhechting van Wallonië bij Frankrijk.
In het voorjaar van 1913 reeds hield Jules Destrée een eerste Waals Nationaal Congres. Op deze vergadering legde men de Coq Hardy vast als symbool voor Wallonië, maar op dat moment was er nog vrijwel geen sprake van een context buiten België.
Na de Tweede Wereldoorlog werd weer het Waals Nationaal Congres samengeroepen op 20 en 21 october 1945. Op dit congres werd een stemming gehouden over de toekomst van Wallonië. Bij de eerste stemming, de zogenaamde vote du coeur (stem van het hart), stemden 486 deelnemers voor de aansluiting bij Frankrijk, 154 wilden de onafhankelijkheid, 391 wensten een federaal België terwijl slechts 17 het behoud van de Belgische unitaire staat voorstonden. Deze stemming werd op het congres zelf nog ongeldig verklaard, en in de tweede stemming, de vote de la raison (stem van de rede), werd eensgezind voor federalisme van Wallonië in België gestemd.
Tijdens de jaren vijftig en zestig zetelden de gebroeders Van Belle , twee anti-Belgische wallinganten uit Tilleur in het parlement. Ook Fernand Massart uit Namur was een Belgisch parlementslid, niettegenstaande het feit dat hij de aansluiting bij Frankrijk voorstond. In 1968 schrijft Lucien Outers , kamerlid, het boek "Le divorce belge" (De Belgische scheiding). Overigens zag hij er geen graten in om van 1977 tot 1980 Belgisch minister te zijn voor het FDF. In 1980 nog schijft het kamerlid Etienne Duvieusart het manifest "Pour l'indépendance de la Wallonie" (Voor de onafhankelijkheid van Wallonië).
Bekend is nog François Perin , die in 1980 ontslag nam uit de Belgische senaat nadat hij verklaard had dat hij niet langer in België geloofde. In 1988 zal hij het boek "Histoire d'une nation introuvable" (Geschiedenis van een onvindbaar land) schrijven over de Belgische toestanden.
Een meer recentere uitval kwam van Claude Eerdekens (PS) tijdens een debat in de Kamer in juli 1996. Bij de bespreking van de kaderwet over de Sociale Zekerheid liepen de gemoederen hoog op, waarbij een polarisatie ontstond tussen de Vlaamse en de Waalse parlementsleden. Het debat raakte zo verhit dat parlementslid Claude Eerdekens uitriep dat "de Vlamingen hier [in het federale Parlement] blijkbaar denken dat ze in de Vlaamse Raad zitten, maar dat als ze zo voort doen, Wallonië niet beschaamd is naast zo een groot land als Frankrijk te leven, en dat ze op een dag zullen ontdekken dat Frankrijk tot aan de poorten van Brussel zal grenzen!" Hierbij is het vooral merkwaardig dat in zijn emotionele reactie Frankrijk tot vóór de poorten van Brussel rijkt, en niet tot voorbij. Verder is het nog het vermelden waard dat parlementslid Rik Daems (VLD) hem van wederwoord diende met: "Si vous voulez à la France, allez à la France!" ( "Als jullie naar Frankrijk willen, ga dan naar Frankrijk!" )
De uitspraak van Claude Eerdekens was koren op de molen van de Mouvement wallon pour le retour à la France, een beweging die streeft naar aanhechting van Wallonië bij Frankrijk. Deze beweging telt zo'n 1.200 leden, en haar voorzitter Maurice Lebeau stelt dat ongeveer 15% van de Franssprekende bevolking positief zou staan tegenover zo'n aanhechting.