[ Inhoud | English | Esperanto | Vorige | Hoger | Volgende ]
Telenet Vlaanderen is een initiatief van de Vlaamse Regering, in samenwerking met de Vlaamse kabelmaatschappijen en enkele privé-partners, om telecommunicatiediensten aan te bieden. De Vlaamse regering hoopt hiermee de dienstverlening te verbeteren, door de burgers een tweede keuze aan te bieden naast Belgacom, de nationale Belgische telefoonmaatschappij. Concurrentie in de telecommunicatiesector is een nieuw begrip in België: tot voor kort hield Belgacom het staatsmonopolie, maar de Europese Unie verplicht haar lidstaten een liberalisering in deze sector door te voeren.
Naast het zuivere concurrentiespel, gebruikt de Vlaamse regering Telenet Vlaanderen tevens als een kans om een telecommunicatieleverancier op te richten, waarbij het beslissingscentrum stevig in Vlaanderen verankerd is. En dit is precies de oorzaak van de wrevel die er over dit project heerst in het Franstalige landsgedeelte. Het Waalse Gewest in het bijzonder vreest dat een succesvol Telenet Vlaanderen op middellange termijn ook aan dienstverlening in Wallonië zou gaan doen, terwijl Belgacom zou wegkwijnen. Dat het Waalse Gewest op deze manier totaal afhankelijk zou worden van een bedrijf dat geleid wordt vanuit Vlaanderen is een onvoorstelbare nachtmerrie voor de Waalse politici.
Federaal Minister van Communicatie, Elio di Rupo , laat zich dan ook niet onbetuigd in het verzwaren van de route naar de open telecommunicatiemarkt in België. Zo poogde hij in augustus 1996 drie koninklijke besluiten uit te vaardigen, die op flink wat tegenwind stuitten in Vlaanderen.
Als eerste punt wou hij ervoor zorgen dat enkel de toen bestaande infrastructuren een vergunning zouden kunnen krijgen om openbare telecomdiensten te kunnen verstrekken, een grote handicap voor het nog niet operationele Telenet Vlaanderen. Op het vlak van de universele dienstverlening, welke steeds gegarandeerd moet worden door de verschillende operatoren, stelde hij een uitbreiding van het minimumpakket voor, met een exclusieve toewijzing ervan aan Belgacom. Toekomstige concurrenten zouden de kosten ervan mee helpen dragen, maar de berekening ervan zou gebeuren door het Ministerie van Communicatie, waar overigens Belgacom van afhangt.
In deze drie koninklijke besluiten overschreed Minister Elio di Rupo niet alleen zijn bevoegdheden waar hij stelt dat scholen, ziekenhuizen en bibliotheken een snelle ISDN-toegang en Internet-aansluiting moeten krijgen aan sterk verminderd tarief, maar ging hij eveneens in tegen een negatief advies van de Inspectie van Financiën, terwijl de Raad van State er vrijwel zeker over zal vallen, en de Europese Commissie vermoedelijk een negatief advies zal uitbrengen.
De drie koninklijke besluiten werden na veel protest niet uitgevaardigd, maar verwezen naar een speciale werkgroep.