[ Inhoud | English | Esperanto | Vorige | Volgende ]
Vlaanderen en Nederland werden in totaal reeds twee keer gescheiden, eenmaal bij de blokkade van de Schelde in de zestiende eeuw, en een tweede maal bij de Belgische revolutie van 1830. Sindsdien zijn er in Vlaanderen een aantal herenigingsbewegingen actief geweest, waarvan het Verdinaso (VERbond der DIetse NAtionaal SOlidaristen) een belangrijke exponent was. De Orange-jeugd is tot op heden nog steeds actief, maar heeft niet zoveel aanhang.
Waar enkele factoren Vlaanderen en Nederland duidelijk binden, zoals gemeenschappelijke taal en geschiedenis, naast geografische ligging, zijn er toch ook factoren die de twee scheiden. Eén van deze factoren is de eerder calvinistische oriëntatie van Nederland, tegen de meer katholieke benadering in Vlaanderen.
Toch is het voor beide belangrijk dat Vlaanderen en Nederland samenwerking zoeken. Zo is samenwerking in de Europese Unie qua taaltoestanden absoluut noodzakelijk. De Taalunie is hierbij een stap in de goede richting. Samenwerking op economisch vlak is niet meer dan logisch, gezien de wederzijdse belangen.
Toch zou een echte hereniging ook zijn nadelen hebben. Allereerst is er de vraag of Vlaanderen en Nederland zouden opgaan in een bondsstaat of een statenbond. Hierbij moet opgemerkt worden dat dit vrijwel onmogelijk is zolang de Belgische staat blijft bestaan. Maar dan nog is het de vraag of Vlaanderen, indien het uit de Belgische federatie zou treden, zijn zelfstandigheid onmiddellijk zou willen opgeven voor een Groot-Nederlandse (con)federatie. Een ander bezwaar zou het verlies aan gewicht zijn in de Europese Unie. Wanneer Vlaanderen en Nederland als aparte, zij het samenwerkende staten zouden optreden, hebben zij twee stemmen in plaats van slechts één stem in de Europese ministerraad.