Problemavfall frå reaktorar i uran-prosjektila?

    Det var ein oppsiktsvekkande reportasje på Schrödingers Katt den 18.01. I følgje ein tysk militær forskar hadde han tatt med seg restar av uran-prosjektil frå Irak, og levert dei til analyse ved eit tysk institutt. Til hans store sjokk kom det etter nokre dagar ein veritabel politistyrke heim til han, og dei hadde tungt verneutstyr mot radioaktivitet. Dei beslagla resten av dei prosjektila han hadde med seg, og sjølv vart han arrestert og dømt til fengselsstraff for import av farleg kjernefysisk materiale.

    Det viste seg at dei prosjektila han hadde tatt med, var slike som små barn i Basra i Irak leika med. Seinare hadde ungane fått leukemi. Desse prosjektila hadde ein ganske høg gehalt av U 236. Det er ein kunstig isotop som er langt meir strålingsfarleg enn U 238, som er hovedkomponenten i utarma uran (DU).

    Problemet er dette: U236 finst nesten ikkje i naturleg uran, og dermed heller ikkje i DU. Dei prosjektila han hadde tatt med seg frå Irak, må derfor innehalde materiale av eit anna opphav enn DU. Problemet er kanskje løyst av ein kvinneleg amerikansk forskar. Ho seier at U236 er eit produkt av reaksjonane i ein kjernefysisk reaktor. Det hører altså til kategorien farleg problem-avfall. Men U236 har dei samme fysiske eigenskapane som U238, derfor kan også det brukast til panserbrytande rakettar.

    Ved å bruke problemavfall frå kjernefysiske reaktorar, løyser den amerikanske regjeringa to problem:

      1) Å finne eit materiale som kan brukast til panserbryting, og

      2) bli kvitt problematisk, høg-radioaktivt materiale.

    Dersom ikkje dette er eit krigsbrotsverk, har det aldri skjedd slike brotsverk verken i Irak eller på Balkan. Kravet nå må vere at både USAs nåverande utanriksminster Colin Powell og den forrige, Madeleine Albright, må møte for ein krigsforbrytardomstol
    . Det samme må skje med alle som er ansvarlege for bruken av dette materialet, såvel i Gulfen som på Balkan. Med avsløringa av at kjernefysisk problemavfall frå atom-reaktorar er brukt i uran-prosjektil, begynner altså nettet å snøre seg saman omkring NATOs krigsforbrytarar på Balkan. Samtidig blir dei politikarane som støtta krigen, meir og meir avkledd som ynkelege medløparar.

    Vil dei som er avslørt, vedgå at dei tok feil?

    For det serbiske folket utgjer desse to sakene ei oppreising av store dimensjonar og uventa rekkevidde. Diskusjonen om krigane på Balkan i nittiåra er ikkje lenger den samme etter dette. Dette reiser to viktige presse-etiske spørsmål:

      1. Vil mediafolk som bevisleg vurderte og rapporterte feil, nå be den serbiske befolkninga om orsaking - slik faktisk Der Spiegel gjorde etter avsløringa av TV-bløffen om Trnopolje?

      Spørsmålet går til alle større norske media, men først og fremst til Dagbladet, VG, Dagsavisen og Dagsrevyen.

      2. Vil mediafolk og politikarar i Norge stå ærleg fram og vedgå: Vi tok feil! Eller vil dei tvihalde på dei standpunkta som nå er avslørt som pinlege mistak?

    Utfordringa går til alle større norske aviser, og til leiarane i dei politiske partia som sto bak krigen i 1999. Spesielt er denne utfordringa retta til Kjell Magne Bondevik, Jens Stoltenberg og Kristin Halvorsen.

    Hartvig Sætra,
    NKP

(KLIKK HER.)
TIL MARXISTISK LITTERATUR.
INNFØRINGSKURS I MARXISME.

Klikk her for å få kontakt med Nordland N.K.P. For å vite noe mere om han som vedlike holder disse sidene. For å lese Det Kommunistiske Manifest. For å lese arbidspogramet til NKP. Til NKUs sider der finer du linker til andre organisasjoner og littratur.